Η θεωρία του Φραγκλίνου “για εκείνους που επιθυμούν να θυσιάσουν την ελευθερία τους για λίγη ασφάλεια ” γίνεται σήμερα περισσότερο επίκαιρη μετά την έξαρση φαινομένων προκλητικής παρακολουθήσεις πολιτών , έκνομης συμπεριφοράς και βασανισμού μεταναστών, εγκλημάτων και ωμής αγριότητας που συντελούνται σε βάρος πχ Πακιστανών , Αφγανών αρκετές φορές και υπό την καθοδήγηση και ανοχή προηγμένων δυτικών δημοκρατιών.
Η Δημοκρατία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ισότητα και την ελευθερία ,δύο από τις βασικές κατακτήσεις της προκειμένου να αποκρίνεται αρμονικά , με μεγαλύτερη πειθώ και προς εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος.
Το εάν προηγείται η ισότητα της ελευθερίας ή το αντίθετο έχει μεγάλη σημασία ως προς τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και την περιεκτική εμβάθυνση της δημοκρατικής λειτουργίας.
Oι διάφορες, κατά καιρούς, περί Δημοκρατίας μεγαλόστομες δηλώσεις των Πολιτικών μας πχ “η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα”, “ζούμε σε μια συντεταγμένη πολιτεία, σε μια Δημοκρατία που όλοι απολαμβάνουμε”, “πρέπει να αισθανόμαστε περήφανοι για τη σημερινή Ελληνική Δημοκρατία.. ” κα., στην ουσία υποδηλώνουν ότι η Δημοκρατία ως έννοια, έχοντας απολέσει την αξιακή της ερμηνεία, έχει μετατραπεί σε «γλώσσα του συρμού» από κάποιους που έχουν ” καθίσει” και “καλοβολευτεί” πάνω στην ίδια τη “καρέκλα” της Δημοκρατίας.
