Άρθρο του Αντώνη Ζαΐρη στην εφημερίδα "Το Βήμα της Κυριακής".

Άρθρο του Α. Ζαΐρη στην εφημερίδα "Καθημερινή".

Οι απειλές για την ελληνική οικονομία έχουν σωρευτεί επικίνδυνα και είναι πολλές. Η μεγαλύτερη όμως είναι η αδυναμία εξόδου στις αγορές κεφαλαίου και χρήματος για άντληση δανειακών κεφαλαίων εντός, οπωσδήποτε, του 2017.

Σε αντίθετη περίπτωση, με το δεδομένο ότι στα μέσα του 2018 το τρίτο μνημονιακό πρόγραμμα εκπνέει, οι συζητήσεις για το Grexit βάσιμα πλέον θα αρχίσουν να κορυφώνονται και η τότε κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά σε μία κρίσιμη ιστορική καμπή διαχείρισης της αναγκαστικής εξόδου της χώρας από το ευρώ και της χρεοκοπίας. Αυτή, δυστυχώς, είναι η πραγματικότητα που λέγεται από λίγους.

Άρθρο των Α. Ζαΐρη και Γ. Σταμάτη στο European Business Review

Σε ένα ρευστό και ανασφαλές περιβάλλον για το μέλλον της Ελληνικής Οικονομίας (διαφορές Eurogroup και ΔΝΤ, Χρέος, Αξιολόγηση, Ποσοτική χαλάρωση, Δεύτερη Αξιολόγηση, GREXIT, κ.ά.). Σε ένα γκρίζο εσωτερικό πολιτικο-κοινωνικό περιβάλλον (πολιτική αβεβαιότητα, εκλογολογία, κοινωνική ανασφάλεια, διαρκώς αυξανόμενη υποβάθμιση επιπέδου ζωής και παροχής δημόσιων υπηρεσιών κ.ά. Και τέλος, σε ένα «σουρεαλιστικό» οικονομικό περιβάλλον (μεταρρυθμίσεις, ανάπτυξη, απασχόληση, κόκκινα δάνεια, ρευστότητα, παραοικονομία, ασφαλιστικό, επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.ά.). Έρχεται να προστεθεί το ερώτημα: «Πώς πάει η Αγορά»;

Δήλωση του Αντώνη Ζαΐρη στην εφημερίδα "Deal News" σχετικά με το λιανεμπόριο.

Άρθρο του Δρ.Αντώνη Ζαΐρη, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα του σήμερα σε σχέση με αυτή του 19ου και του 20ου λίγα πράγματα έχουν αλλάξει ως προς αυτά που αφορούν τη σχέση κοινωνίας και οικονομίας.

Υπήρχε και υπάρχει εξάρτηση της κοινωνίας από το κράτος, το οποίο αποτέλεσε και αποτελεί εργαλείο άσκησης πολιτικής ή φέουδο από την κυρίαρχη κάθε φορά πολιτική εξουσία. Επιπλέον η κρατικοδίαιτη νοοτροπία, το κράτος τέρας, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες που δίχαζαν και διχάζουν ακόμα και σήμερα τη χώρα μας, τα Πανεπιστήμια μας με εικόνες ντροπής, που από κοιτίδες γνώσης και διαμόρφωσης προσωπικοτήτων και πολιτισμού έχουν αφεθεί στη μοίρα αντιεξουσιαστικών οργάνων, απολύτως κακοποιημένα με την διαχρονική ανοχή και των πολιτικών ηγεσιών.